STRP Festival: Amon Tobin en Aphex Twin

Het was een goed weekend voor de muziek in Nederland. In Leeuwarden vond Explore The North plaats, een festival waarop onder andere het fantastisch mooie artists in residence project van Into the Great Wide Open, Seeljocht, speelde. Datzelfde project speelde ook op Le Guess Who in Utrecht, een ander mooi festival met bijzondere muziek. Maar ondergetekende reisde zaterdagavond af naar Eindhoven om eens te kijken wat dat STRP festival nou precies is. Ik had er al een aantal jaren over gehoord, in combinatie met leuke en aansprekende namen, maar had nog nooit de moeite genomen om te gaan kijken. Dit jaar was er een ultieme aanleiding, want de twee headliners (Amon Tobin en Aphex Twin) had ik moeten missen omdat ik vanwege een ziekenhuisopname niet naar Lowlands kon. Ik kocht dan ook een kaartje voor alleen de zaterdag, wat eigenlijk dit tien dagen durende festival niet waardig is. Tenminste, daar kwam ik achter toen ik daar aan kwam…

STRP Festival

Het STRP festival zet nu al een aantal jaren een flink mooi festival neer met mooie namen. Denk aan Jonsi, Monolake en Soulwax vorig jaar, of Funckarma, Slam en Luke Vibert het jaar ervoor. En dit is nog maar een willekeurige selectie van de bekende en minder bekende namen. Combineer dit met een enorme hoeveelheid kunst- en multimedia installaties en een focus op technologie (niet verrassend voor een stad als Eindhoven) en er staat een enorm goed festival.

Aangekomen in het Klokgebouw in Eindhoven was mijn eerste indruk: “Wow, een ouderwetse rave”. Dat sfeertje ademde de lokatie, zeker in combinatie met de muziek. Twee grote zalen werden gevuld met de muziekprogrammering, en twee kleinere zalen bevatten muziek, multimedia en kunst in alle mogelijke vormen. Naast een bar voor drankjes werd er ook eten verkocht. Wel een klein nadeel was het feit dat je eenmaal binnen niet meer het festival kon verlaten. Zodra je de uitgang uitliep was het game over en kon je niet meer terug. Fijner zou zijn als er met een stempel- of bandjessysteem gewerkt zou worden zodat je af en toe wat frisse lucht kon krijgen, want dat was hard nodig. De zalen waren, zeker wat later in de avond, enorm warm.

Amon Tobin

Na even het festival verkend te hebben begaven we ons naar de STRP 1 zaal, waar Amon Tobin om 23:00 zou beginnen. Rond 23:00 kwam er inderdaad een verandering in de zaal, maar het zorgde voor wat verwarring en ontevredenheid. De muziek stond zacht en was mooi maar niet echt des Amon Tobins. Bovendien gebeurde er visueel helemaal niets, terwijl het visuele aspect van de ISAM set toch uitgebreid gepromoot was. Mensen werden ongeduldig en ik heb menigeen zien vertrekken. Niet heel vreemd overigens, aangezien in STRP 2 op hetzelfde moment The Field stond te spelen, ook niet verkeerd. Enigszins verward bleven wij toch maar even afwachten, en dat wachten werd na ongeveer een half uur beloond.

Om 23:30 begon Amon Tobin alsnog aan zijn ISAM set. En tot volle tevredenheid van het publiek, dat na dat half uur wachten toe was aan lekkere muziek. Die kregen ze in de vorm van een set die de muziek van het album ISAM nog iets ritmischer pakte, iets dansbaarder, en met een overweldigend spektakel aan visuals. Sterker nog, het merendeel van de show was Amon Tobin zelf niet te zien. Verstopt in een van de vele op het podium staande kubussen ging af en toe het licht aan zodat we even konden zien dat Amon Tobin nog steeds druk bezig was om ons te vermaken. Niet dat we die reminder echt nodig hadden, want de combinatie van muziek en visuals zorgde er voor dat we het complete uur totaal geboeid bleven kijken. Moesten blijven kijken, er was geen mogelijkheid om niet te kijken. En toen hij na een fantastische set even voor op het podium kwam kreeg hij dan ook een verdiend applaus, een zeer groot applaus. Hij trok zich nog even terug om een toegift te geven die er ook niet om loog.

Aphex Twin

En dan de artiest waar toch erg veel mensen voor kwamen. Dat was ook wel te merken, want de zaal stond al ruim voor de show van de IDM-grootmeester begon erg vol. En eigenlijk is IDM-grootmeester niet eens de juiste benaming voor Richard D. James, want muzikaal heeft hij zo’n gevarieerde set aan muziek uitgebracht dat je je soms afvraagt wat hij nog niet gedaan heeft. En het is nu juist die brede smaak en variatie die deze set van Aphex Twin typeerde.

De set begon rustig, met wat dromerige muziek waaronder werk van zijn eigen Selected Ambient Works. Maar die rust duurde niet lang. Al snel ging de snelheid van de muziek omhoog, en in de anderhalf uur die volgde werden we meegenomen op een muzikale reis door de historie van de electronische muziek. Breakbeats, house, techno, drum ‘n’ bass, jungle en zelfs gabber kwamen voorbij. Soms trok er een golf van herkenning door de zaal, zoals toen D.H.S.’ House of God ineens langs kwam, maar eigenlijk was de zaal in een constante staat van tevredenheid. We kregen een kijkje in de muzieksmaak van een muzikaal genie. De enige echte rode draad die door de hele set terug bleef komen was dat van acid. De (303-) baslijntjes bleken bijzonder populair bij Aphex Twin. Niet verrassend had een groot deel van deze baslijntjes een enigszins freaky insteek.

Maar ook bij Aphex Twin was de muziek niet alles. Naast een bijzonder mooie lasershow had Aphex Twin zijn eigen cameracrew meegenomen, die constant het publiek aan het filmen was. Uiteraard werden deze beelden niet eerder op de grote schermen getoond tot de VJ’s van James er hun eigen freaky effecten op hadden losgelaten. Zo bliezen dansende bezoekers op in wolken van pixels, veranderden hoofden in losse blokjes, werd het hoofd van Richard D. James op de bezoekers geplakt, of werden de hoofden van bezoekers in foto’s of album-hoezen geplaatst. En dan niet zo maar foto’s of album-hoezen, maar denk aan foto’s van Koningin Beatrix en Geert Wilders, naaktfoto’s van Georgina Verbaan of albumhoezen van BZN, Jan Smit of Eddy Wally. Overigens werden bij de edele delen netjes alle “gevoelige” delen bedekt door een Aphex Twin logo.

Dat Aphex Twin toch vooral een freak is bewees hij ook weer aan het einde van zijn show. Tot aan de gabber was zijn set steeds iets sneller gegaan, en voor het einde van zijn show kwam daar nog een tandje bij. Het ging zo snel dat het niet meer te herkennen was wat nou beats waren en wat niet. Het geluid werd noise, werd complete chaos. En de lichtshow deed vrolijk mee door ook chaotische bewegingen te maken. En het publiek deed ook mee. Ik heb denk ik nog nooit eerder zo’n gekkenhuis meegemaakt als tijdens dit einde. Fantastisch!

Heeft iedereen genoten? Ik denk het wel. Hoewel in ietwat trage momenten van de set ik de mensen naast me uitgebreid een discussie hoorde houden over de Occupy beweging. Maar een paar minuten laten werd ze de mond wel weer gesnoerd doordat Aphex Twin de rust weer ruw verstoorde. En dan hadden ze ook meteen hun volle attentie weer terug bij het optreden.

Conclusie

Als ik een conclusie moet trekken uit het bovenstaande, dan is het wel dat ik volgend jaar niet alleen voor de headliners moet gaan. Het festival begint al in de vroege middaguren met de eerste shows en installaties, en op basis van wat ik nu gezien heb kan dat alleen maar enorm de moeite waard zijn. En dan hebben we het nog niet eens over de andere dagen. Misschien volgend jaar toch maar een combi-ticket, inclusief hotelovernachting, om het STRP festival ten volle te ervaren.

This entry was posted in Evenementen and tagged , , , , . Bookmark the permalink.

One thought on “STRP Festival: Amon Tobin en Aphex Twin

  1. Pingback: 2011 | Piepknor

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>