2011

Het afgelopen jaar was een bijzonder jaar voor de muziek, in zowel negatief en positief opzicht. Negatief was met name het verlies van ‘s Neerlands enige echte zender met een eigen geluid, Kink FM. En met dat verlies ook de stopzetting van de Kink X-Rated themazender. Gelukkig voor piepknorrend Nederland was het niet het einde van het programma Kink X-Rated van Bob Rusche. Met ingang van februari zullen we weer wekelijks op de zondagavond kunnen genieten van bijzonder mooie klanken, en tot die tijd ook nog een tweetal keren een uur in januari.

Positief was de bijzonder goede kwaliteit van de muziek die afgelopen jaar is uitgekomen. Niet alleen in de Piepknor-genres, maar ook in alle andere genres. Het was dan ook bijzonder moeilijk om een jaarlijst samen te stellen, en ik heb om me heen gezien dat bijzonder veel mensen hier moeite mee hadden. Omdat ik het onmogelijk vond om een echte lijst te maken, en Piepknor pas recentelijk begonnen is dus nog een gebrek heeft aan referentie-materiaal, heb ik besloten een aantal releases eruit te pikken en daar een korte recensie van te schrijven. Zowel de onderstaande “jaarlijst” als de eervolle vermeldingen staan in willekeurige volgorde. Ik durf echt geen gewicht aan de noteringen te geven, die verschillen ook voor mijzelf en zijn vooral afhankelijk van mijn gemoedstoestand.

De jaarlijst

De volgende albums zijn wat mij betreft de beste “Piepknor” albums van het jaar. Geniaal, mooi, simpelweg heel fijn om naar te luisteren.

Seeljocht

Zonder twijfel het meest bijzondere project van het afgelopen jaar. Seeljocht is het resultaat van het samenvoegen van een aantal artiesten (Piiptsjilling, Peter Broderick, Nils Frahm, Heather Broderick, Greg Haines, 33 1/3 Group and Sytze Pruiksma). Zet deze artiesten een tijdje op het mooie Vlieland en kijk wat voor muziek eruit komt. Dit alles met dank aan het Vlielandse festival Into The Great Wide Open, waar Seeljocht het artist in residence project was in 2011. Doelstelling van Seeljocht was om een soundtrack op te leveren van het eiland Vlieland. En die soundtrack is er, en wat is die mooi. Atmosferisch, een mooie combinatie van piano, zang en allerlei willekeurig lijkende klanken. Lijkend, want het klopt allemaal, dat kan geen willekeur zijn. Toegegeven, dit album zal beter werken als je zelf ook op Vlieland bent geweest en je een beeld kan vormen van het eiland. En voor mij persoonlijk helpt het ook erg dat ik bij het speciale optreden was dat Seeljocht gaf in de kerk in Vlieland. Wat was dat mooi.

Various Artists – Layer Forest

Er zijn veel dingen waar ik (Kink) X-rated dankbaar voor ben. Ik heb zo veel oude en nieuwe muziek ontdekt dankzij Bob. Zo ook de Layer Forest verzamelaar. In een van de vele mooie episodes van X-rated draaide Bob Rusche Get Together van Madutec. Het nummer, wat overduidelijk een sample bevat van The Beatles, trok mij eigenlijk direct enorm aan en het programma was nog niet afgelopen of ik had via discogs.com de verzamelaar besteld. En waar Madutec een ritmisch en zeer toegankelijk nummer had bijgedragen, bleek de rest van het album een grote variatie aan stijlen te bevatten. De ritmische electronica van Madutec wisselt ambient en alles er tussenin af. Daardoor is deze verzamelaar een zeer prettige reis door verschillende electronische stijlen.

Come Together [dub mix] by Madutec

Flint Glass / Polarlicht 4.1 / Transistor – Zoran’s Equation

Ritmische en donker. Een combinatie die wel bij mij past. Dus toen ik voor het eerst Zoran’s Equation luisterde werd ik bijzonder blij. Zeer mooie soundscapes, maar ook erg fijne ritmes. En ze zijn ook niet vies van een beetje oversturen, regelmatig komen noise-invloeden terug op dit mooie album. Netjes gedoseerd. Niet te veel, niet te weinig. Precies goed eigenlijk.

Nils Frahm – Felt

Door zijn betrokkenheid bij Seeljocht, maar ook door de enthousiaste tweets van Hans, werd ik mij het afgelopen jaar bewust van de prachtcreaties van Nils Frahm. Vanaf de eerste keer dat ik Felt hoorde was ik bijzonder onder de indruk. Felt draait met name om de piano, maar limiteert zich niet tot de mooie pianoklanken. Ook mooie ambient synths en field recordings(?) zorgen voor extra sfeer op dit bijzonder mooie album.

Contagious Orgasm – Escape

Minimaal en downtempo, donker en atmosferisch. Een beetje zoals Xingu Hill, maar toch niet helemaal. Contagious Orgasm draait al even mee in de wereld van de electronica, en Escape is wat dat betreft een voortzetting van de al veel eerder ingezette lijn. Piepjes, ritmes (voornamelijk downtempo) en een vooral niet te gepolijste sound is wat dit album toch toch een van mijn favorieten van het jaar maakt.

Eervolle vermeldingen

De albums hieronder vond ik net niet goed genoeg om echt in mijn jaarlijst op te nemen, maar steken wel met kop en schouders uit boven de rest van de releases van dit jaar. Het zijn eigenlijk wat mij betreft nog steeds must-haves, maar net iets minder dan de albums hierboven.

Hecq – Avenger

Ik kocht dit album niet eens zelf, dat was mijn vrouw Marjolein, die zich aangetrokken voelde tot de special edition die een echt masker bevatte. Daarnaast wist ze gelukkig ook precies wat ik leuk ging vinden, want toen ik dit album voor het eerst hoorde, was ik verkocht. De dubstep-hype maakt met een aantal zeer populaire namen steeds meer fans. Het album wat Hecq hier neerzet is eigenlijk de dubstep die iedereen zou moeten horen. Net niet poppy of commercieel, maar vooral gewoon lekker.

Apparat – The Devil’s Walk

Als er 1 artiest is die cheesy tot een kunst heeft verheven is het wel Apparat. The Devil’s Walk bevat meerdere tracks waar ik serieus over twijfel of die niet te cheesy of poppy zijn, maar uiteindelijk kom je toch tot de conclusie dat het allemaal gewoon erg lekker is. En net niet toegankelijk. Het is die combinatie die The Devil’s Walk toch tot een juweeltje maakt. Deze heeft bovenstaande jaarlijstje net niet gehaald, maar is en blijft een aanrader wat mij betreft.

Amon Tobin – ISAM

Tja, wat moet ik nog over Amon Tobin zeggen. ISAM is een album als iedere andere, in dat het album weer vreemd aanvoelt, maar tegelijk ook zo normaal. Gebroken beats, bizarre gesyntheseerde geluiden, ritmisch maar toch net niet. ISAM heeft eigenlijk alles wat eerdere albums van Tobin ook had. En toch klinkt het weer fris. Net anders dan voorheen. Een duidelijke voortzetting op eerder werk, zonder die signature sound van Tobin ooit achter te laten. Het optreden op het STRP festival zorgde nog eens voor extra indrukwekkende impressies, want de visuals die daar werden getoond voegden een serieuze extra dimensie toe aan de beleving van de muziek. Waarom dan niet in de bovenstaande lijst? Omdat dit album te weinig verschilt van het voorgaande album. Dat is eigenlijk alles.

This entry was posted in Recensies and tagged , , , , , , , , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>