Dustin O’Halloran, Paard van Troje

Op 10 december 2011 speelde Dustin O’Halloran (“& strings”) in het middagprogramma van Paard van Troje, Den Haag.  Het was het tweede van een vierluik met componisten/artiesten die onder de noemer ‘Daydreaming’ optredens verzorgen. Na eerder Peter Broderick (oktober jl.), spelen Jóhann Jóhannsson & Hildur (maart 2012) en Nils Frahm (mei 2012) ook in het Paard.
http://www.paard.nl/event/DAY-DREAMING-PASSE-PARTOUT

Dustin O’Halloran, is Amerikaans van geboorte, woont in Berlijn en is in één adem te noemen met de hier al eerder besproken Ólafur Arnalds en Nils Frahm.
In het Paard vergezelden drie violistens en een cellist van het Nederlandse Lunarpark-ensemble hem. Tijdens Airwaves 2011 ben ik ook bij zijn optreden geweest in de Fríkirkja, een kerk dus, waar hij imponeerde. En dat imponeren geldt overigens ook voor het in 2011 uitgebrachte A Winged Victory For The Sullen omdat O’Halloran samen met Adam Wiltzie een prachtalbum heeft opgeleverd.

Maar … het is inmiddels 17.00u: de kleine zaal zit tjokvol en opvallend is het relatief  jonge publiek dat zich keurig in stilte – zoals gevraagd – nestelt op de veel te harde en kleine plastic klapstoeltjes. Want dit soort optredens beleef je immers zittend, met de ogen veelal gesloten, dromend inderdaad.
Comfortabel is het allerminst en dat is wel jammer. Of is dit te veel klagen?

Zich eerst keurig voorgesteld hebbend, neemt hij plaats achter de piano en speelt zich solo eerst ‘warm’. De strijkers haken aan bij de volgende nummers. Het optreden is verzorgd, maar toch denk ik af en toe een missertje in een toetsaanslag waar te nemen.
Sommige nummers vind ik ook wat “te klassiek”, te licht, te veel piano maar over het algemeen de moeite waard. En zeker de enkele nummers waar heerlijk harde, lage elektronische bas-tonen de zaal vullen. Wat dat betreft is de akoestiek prima.
Maar toch: ik mis iets… en wat is dat dan? Dat is moeilijk onder woorden brengen maar zo af en toe verveelt het iets en komt het spel niet helemaal ‘echt’ over. Ik mis wat de verfijndheid en overtuiging die je wel ervaart bij Frahm en Arnalds en zeker te voelen was in de kerk in Reykjavík met Airwaves. Het oogt wat houterig. Is het soms de ‘Amerikaanse’ uitstraling van O’Halloran zelf? Misschien is het gewoon wat wennen, misschien is de entourage niet passend. Misschien ben ik verwend.
Enne: petje af voor ‘onze’ strijkers die hem vaker begeleiden: weliswaar stoïcijns maar een prima optreden.
Wel gezegd: een staande ovatie na een klein uur en dat is al met al toch wel terecht.

Voor de volledigheid: het album Lumiere is zeker de moeite waard (http://www.discogs.com/Dustin-OHalloran-Lumiere/release/2736718) dus ook van Dustin O’Halloran gaan we nog meer horen!

Websites:
Dustin O’Halloran: http://www.dustinohalloran.com/about
Lunarpark: http://www.lunapark.nu/lunapark.html

This entry was posted in Evenementen, Nieuws, Piepknor and tagged , , . Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>